Wet BeZaVa

De wet BeZaVa staat voor Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters. Deze wet is op 1 januari 2013 ingevoerd. De wet BeZaVa richt zich op vangnetters zonder werkgever. Dit zijn zieke medewerkers zonder werkgever, zoals:

  • Zieke WW-gerechtigden
  • Zieke uitzendkrachten
  • Zieke medewerkers van wie het dienstverband stopte tijdens hun ziekte

Zieke WW-gerechtigden vallen niet onder de verantwoordelijkheid van de werkgever. Ook zieke uitzendkrachten niet, die zijn namelijk in dienst van het uitzendbureau. De groep zieke medewerkers van wie het dienstverband stopte tijdens hun ziekte, is wél van belang voor de werkgever. Dit zijn namelijk medewerkers waarvoor de werkgever gedifferentieerde Ziektewet- en WGA-premie betaalt aan het UWV of verantwoordelijk voor is als eigenrisicodrager.

Waarom is de wet BeZaVa geïntroduceerd?

De overheid is al jaren bezig om het aantal arbeidsongeschikte medewerkers dat terecht komt in de WIA te verminderen. Er bleek een onevenredig groot aantal zieke medewerkers zonder werkgever, oftewel vangnetters, vanuit de Ziektewet, de WIA in te stromen. De wet BeZaVa wil deze instroom van vangnetters in de WIA verminderen door ze te prikkelen om sneller weer aan het werk te gaan.

Wat verandert er voor de werkgever?

Vanaf 1 januari 2017 gaat de laatste fase van de wet BeZaVa in. Dit heeft vooral gevolgen voor werkgevers die eigenrisicodrager voor de WGA willen blijven of willen worden.

Wat er precies verandert hangt af van hoe de werkgever nu omgaat met het WGA-risico. Is hij via het UWV verzekerd of is hij eigenrisicodrager? Als eigenrisicodrager kan de werkgever het WGA-risico onderbrengen bij een private verzekeraar zoals Avéro Achmea. Er zijn dus 2 mogelijkheden:

  • De werkgever wordt of blijft eigenrisicodrager voor de WGA. Vanaf 1 januari 2017 is de werkgever dit voor vaste medewerkers én flexwerkers.

Met de wijziging van de wet BeZaVa worden werkgevers ook verantwoordelijk voor de WGA-lasten en re-integratie van uw arbeidsongeschikte flexwerkers. Dit betekent voor eigenrisicodragers voor de WGA een uitgebreider WGA-risico. Als eigenrisicodrager voor de WGA is de werkgever maximaal 10 jaar verantwoordelijk voor zijn arbeidsongeschikte vaste medewerkers én flexwerkers. Wordt dit gecombineerd met een eigenrisicodragerschap voor de Ziektewet? Dan is de werkgever maximaal 12 jaar lang verantwoordelijk. De periode van de loondoorbetalingsverplichting en Ziektewet duren samen maximaal 2 jaar, tenzij er een loonsanctie wordt opgelegd want dan kan het maximaal 3 jaar worden. En de WGA maximaal 10 jaar. De verantwoordelijkheid van de werkgever gaat in dat geval vanaf de 1e  ziektedag in en omvat de:

  • Loondoorbetaling
  • Wettelijk verplichte Ziektewet- en WGA-uitkeringen bij arbeidsongeschiktheid
  • Poortwachterverplichtingen
  • Re-integratiebegeleiding
  • De werkgever verzekert het WGA-risico via het UWV. Vanaf 1 januari 2017 betaalt de werkgever dan nog 1 gedifferentieerde premie voor vaste medewerkers én flexwerkers samen. Doorklik >>

De werkgever betaalt voor vaste medewerkers en flexwerkers nu aparte gedifferentieerde premies, de zogenaamde WGA-vast en WGA-flex. De WGA-vast is voor alle medewerkers die tijdens hun vaste dienstverband ziek worden en na 2 jaar ziekte doorstromen naar de WGA. WGA-flex is voor flexwerkers met een (tijdelijk) dienstverband die ziek uit dienst gaan en na 2 jaar (loondoorbetaling en Ziektewet) doorstromen naar de WGA. Dit zijn de vangnetters waar het bij de wet BeZaVa om gaat.

Vanaf 1 januari 2017 worden de premies van WGA-vast en WGA-flex samengevoegd tot 1 gedifferentieerde WGA-risicopremie. Deze premie wordt door de Belastingdienst bij de werkgever in rekening gebracht. Wel blijft het onderscheid tussen kleine werkgevers (sectorpremie), middelgrote werkgevers (mix van sector en eigen schade) en grote werkgevers (eigen schade) van toepassing.

Voor welke vangnetters is de werkgever verantwoordelijk?

De extra premielasten voor werkgevers worden niet geheven over alle ‘vangnetters’, maar hebben alleen betrekking op de groep zieke ex-medewerkers van wie het tijdelijke contract niet is verlengd. De werkgever betaalt dus niet voor de groep ‘vangnetters’ die bestaat uit vaste medewerkers die ziek raken als gevolg van een zwangerschap of bevalling, orgaandonatie en medewerkers met een no-riskpolis van het UWV.

Let op: Vanaf 1 januari 2017 kunnen werkgevers alleen nog eigenrisicodrager voor de WGA worden of blijven als ze dat doen voor al hun medewerkers (vaste en tijdelijke medewerkers)  (flexwerkers) . Werkgevers die nu al eigenrisicodrager voor de WGA zijn moeten vóór 1 oktober 2016 opnieuw kiezen of ze eigenrisicodrager voor de WGA willen  blijven. Doet de werkgever dat niet of te laat, dan wordt het WGA-risico automatisch verzekerd bij het UWV. Opnieuw kiezen voor eigenrisicodragerschap voor de WGA kan pas na 3 jaar.

Soort
Naam
Download
Presentatie BeZaVa april 2016